Blogs & vlogs

De strijd en onmacht bij een onderzoek

Hoewel veiligheid voor de kinderen voorop staat is het ondergaan van een onderzoek naar veiligheid waarschijnlijk één van de meest onveilige situaties die je in een gezin kunt meemaken.

Dat is heel dubbel.

Wanneer een club als veilig thuis mensen uit jouw gezin en hulpverlening omgeving gaat ondervragen dan kom je in een emotionele achtbaan terecht.

Wanneer je goed weet wat je wel en niet wilt... Weinig vertrouwen hebt door jouw complexe posttraumatische stress stoornis lijkt alles al snel als onwelwillend en onveilig.

Je bent je daar van bewust... Je leest de informatie die gegeven is en je weet... Hoe moeilijk ook... Je moet je mond houden.

Op het moment dat je dingen gaat tegenspreken dan bevestig je bijna alle informatie. Maar hoe zwaar is het om kritiek op jou, jouw moederschap, jouw relatie, jouw normen en waarden op papier te zien staan?

Verzameld door iemand die jou niet kent. De focus op een donkere periode in je leven. Waar je zo hard om hulp hebt gevraagd en gebedeld... Maar gewoon in de steek gelaten bent door de gevolgen van bezuinigingen in de jeugdzorg en alles daaromheen.

En ondertussen moet je wel doorgaan, een gezin draait door! Of je nu ziek bent of verdrietig of volledig lamgelegd door de heftige situatie waarin je zit.

Je doet je best de kinderen gerust te stellen. Wat er ook gevraagd wordt... Altijd eerlijk antwoord geven vanuit jouw gevoel. Niet nadenken over anderen. Maak het niet groter maar maak het ook niet kleiner.

En dan laat je het los.

Dan wacht je af...

Weken

Maanden

want, heel ingewikkeld deze zaak.

En wat eruit komt?

Je stort in... Niet goed genoeg?

Niet sterk genoeg?

Niet in staat om met boosheid om te gaan van pubers

Ja, daar vroeg ik hulp bij.

Staat er een hulpaanbod in het rapport? Nee natuurlijk niet.

Gewoon afschaffen die vrouw.

En dan, als je op het einde zit van wat je aan kunt. Dan gooit je zoon alles om. Maakt keuzes die het hele rapport teniet doen.

 

En alles is weer bij het oude. Iedereen woont weer waar hij hoort.

 

Maar hoeveel is er stuk gegaan. Hoeveel trauma is er bovenop gekomen?

Is er aandacht geweest voor hoe heftig dit is voor een gezin?

Is er nazorg?

 

Nee... Die bouwstenen die er echt toe doen ontbreken.

 

Laten we met z'n allen jeugdzorg menselijker maken.

Laten we zorgen dat onderzoeken zo min mogelijk schade berokkenen. En laten we vooral zorgen dat ouders en kinderen samen blijven.

 

Als dat niet veilig was en onverantwoord, dan waren we alsnog gescheiden.

 

Dus waarom zo'n destructief rapport waarin geen letter geschreven staat over moeder en kind herenigen. Als eigenlijk blijkt dat het zo erg niet is?

 

Waanzin!

Vanuit mijn ervaringen schrijf ik korte blogs...

Mijn drijfveer Is opkomen met en voor mensen die om wat voor reden dan ook buiten deze hokjesmaatschappij vallen. En daardoor zorg en aandacht mislopen waar elk mens recht op heeft! Dit komt voort uit het feit dat ik als kind op straat heb geleefd, verslaafd Was en mishandeld werd. En in ontelbaar veel opvangtehuizen en pleeggezinnen heb geleefd. Aldoor aandacht voor mij als mens gemist! En met de bezuinigingen en het ik- tijdperk vrees ik het ergste voor deze generatie.

Wil je een reactie geven? Als je een profiel hebt op LOC zeggenschap in zorg en je bent ingelogd kan dat hieronder. Heb je dat niet dan kun je op de meeste pagina's ook rechts op de pagina reageren of hieronder. Of maak een profiel via de nu volgende link. Dank!

Doe mee op LOC zeggenschap in zorg

Reacties

  • Waar moet ik beginnen...
    ik was een vijftienjarige jongen die met te horen had gekregen dat hij ziek was.

    Natuurlijk word je van zulk nieuws niet zo blij. En dan krijg je te horen dat je na 6 weken weer beter zal worden... En dat de sondevoeding mag stoppen.

    6 weken later... Niks beter, ik werd zieker.

    Daar werd ik woedend van... Omdat ik ziek en omdat ik niet wist wat er ging gebeuren.

    Nu heb ik al weken niet mogen eten behalve sondevoeding... Terwijl eten zo mijn ding is.

    Ik durfde niet meer te praten met mensen door mijn sonde en ging steeds meer in mijn eigen wereld wonen.

    Mijn wereld... Mijn gedachten is niet een fijne plek om te wonen. Het is daar heel donker.

    Mijn woede werd wel gevoed maar ik niet. Het voelde alsof ik niks in mijn maag kreeg maar mijn hoofd voller werd.

    Maanden gingen voorbij en nog steeds geen goed nieuws. Nog steeds niet beter.

    Ik mocht uiteindelijk wel een beetje vloeibaar eten.

    Tegen de kerst ging alles mis. Ik zou bij een vriend slapen en ik was vergeten dat ik thuis zou eten. Mama had door het ziek zijn van mij heel veel stress.

    Ik werd gebeld en moest naar huis komen. toen zag ik al mijn spullen op tafel staan. En ik dacht van wat is dit? Door mijn medicatie heb ik het hele gesprek gemist waardoor ik niet wist dat ik naar papa zou gaan.

    Dus ik schrok van de spullen.
    En toen ontplofte ik.
    Alles liep uit de hand en de politie kwam erbij. Toen werd ik door de politie uit huis gezet... Met mijn vader mee.

    Toen ik weer opgenomen werd in het ziekenhuis een paar weken later kreeg ik weer contact met mama. Ik was nog zieker geworden en moest geopereerd worden.
    Toen de connectie weer opgebouwd was met mijn moeder vond ik alles weer oké

    3 maanden nadat de politie was geweest kwam veilig thuis onderzoek doen. Zij vonden dat ik niet bij mijn moeder moest zijn omdat het anders misschien weer fout zou gaan.

    Ik gaf een dikke vinger en ben ook weer bij mama gaan wonen.

    Het onderzoek van veilig thuis heb ik niet meegekregen. Er is wel met mij gepraat maar dat kan ik me niet herinneren. Doordat ik me weinig kan herinneren heeft het minder indruk gemaakt.

    Maar als ik door dat onderzoek niet meer bij mama mocht komen... Dan zou ik nog steeds komen bij mama. Dat boeit me niet.

    Veilig thuis zijn allemaal robots die niet doen aan gevoelens. Die zien alleen het moment maar niet het totaal. Zij kennen mij en mijn moeder niet.

    Toen ik voor het eerst het verhaal van mijn moeder las was ik in shock ik wist niet dat zij dit zo ervaren had.

    Als onze verhalen indruk hebben gemaakt of als jij ook zoiets hebt meegemaakt dan schrijf een bericht. Want het is fijn om niet alleen te zijn.

    Je mag mij mailen via mijn moeder. Macgillavry@gmail.com
  • Lei Scheffer zei:

    Wow echt vanuit je hart geschreven. Zo gaat het in de hulpverlening anno 2017. Het moet echt anders. Maar dat is een weg van lange adem en obstakels. Hartelijke groet Lei.
  • heel erg bedankt voor de warme en begripvolle reacties. in de loop van deze week of begin volgende week zal er een reactie bijkomen. geschreven door mijn zoon. hij beschrijft zijn beleving van deze periode.

    • Graag gedaan Sylvia. En wat bijzonder dat je zoon dat doet.... bijzonder moedig. Ik kijk er met veel interesse naar uit.

      Groeten Douwe

  • Beste Silvia, Dit is weer tipi's een voorbeeld van in de steek gelaten worden. Vraag gestuurde zorg en nazorg is echt een lachertje. Ik wens je veel doorzettingsvermogen en een hoop kracht toe.  Groet Claire

  • Lei Scheffer zei:

    Wow echt vanuit je hart geschreven. Zo gaat het in de hulpverlening anno 2017. Het moet echt anders. Maar dat is een weg van lange adem en obstakels. Hartelijke groet Lei.

  • Dag Sylvia,

    Bedankt dat je van zo dichtbij hebt opgeschreven wat er in de binnenwereld van een moeder om kan gaan in zo een moeilijke situatie. Daar kan ik me van alles bij voorstellen als buitenstaander omdat ik al een tijd in zorg- en hulpverleningsland rondwandel. Onder andere vanuit het perspectief van familie, bekenden en andere mensen die zelf met zorg en hulp te maken hebben. Maar dan nog, als ik jouw woorden lees maken die me nog weer eens extra duidelijk hoe je dat van buitenaf nooit écht zult kunnen.

    Wat je wat mij betreft dus heel duidelijk maakt is dat het altijd nodig is om iedereen die betrokken is bij het vergroten van veiligheid ook echt te betrekken bij het verbeteren van de situatie. Dat je het als hulpverlener nooit 'het beste kan weten' zonder echt in contact te staan met de mensen om wie het gaat. En dat dat dus ook essentieel is voor de manier waarop je kijkt naar zoiets als onderzoek. En naar de manier waarop je dat organiseert.

    Schrijnend dat het nog op manieren gaat zoals je schetst. En ook hoopvol dat iemand als jij zich inzet, ondanks én op basis van jouw opgedane ervaring om van binnenuit aan te kunnen geven wat er anders moet en kan. Nogmaals dank daarvoor.

    Hartelijke groet,

    Douwe

  • Een bijzonder en persoonlijk verhaal wat mij heeft geraakt, ook herkenning en een mooie strekking, hulp kan niet stoppen zonder goede nazorg.
Deze reactie is verwijderd

Bijdragen?

Op de blog & vlog-pagina staan allerlei blogs en vlogs van mensen die betrokken zijn bij LOC. Van mensen uit de kern van het netwerk tot mensen die LOC en haar visie een warm hart toedragen. Iedereen kan bijdragen. Daarom komt niet alles wat er geplaatst wordt, per se overeen met wat LOC vanuit haar visie vindt.

Een blog of vlog plaatsen

Heb je een profiel op dit sociale platform en je bent ingelogd, dan kun je via de knop hieronder meteen zelf een blog of vlog plaatsen. Over hoe je een profiel kunt maken en andere voordelen daarvan lees je hier meer

Wil je wel een blog/vlog plaatsen maar geen profiel maken? Andere vragen? Dan kun je contact opnemen met webmaster@loc.nl of 030 284 3200. Vast bedankt!

Blogs en vlogs die hier geplaatst worden verschijnen hier, op de startpagina en mogelijk ook in de nieuwsbrief.

  Plaats een blog of vlog

De reactiemodule haalt reacties op...

LOC Zeggenschap in zorg - Hof van Transwijk 2, 3526 XB Utrecht - (030) 284 32 00 - vraagbaak@loc.nl

Veel gestelde vragen | Vraagbaak & feedback

Meer over LOC, lid worden & meedoen