Blogs & vlogs

Klein gebaar, groot verschil

In de vorige aflevering van deze 3-delige serie blogs vertelde Esther – verzorgende bij Wilgaerden – hoe haar werkdag eruit ziet en wat de organisatie al heeft bereikt. In deze aflevering gaat het over hoe je gemotiveerd blijft als je werkt aan verandering in de zorg, omdat dat vaak ook een kwestie van lange adem is

“Maar hoe houd je de mensen enthousiast?”                                                                                                                                                            We hebben een grote tweede bijeenkomst gehad met Jaap Peters en Tietsjannie Hamstra (coaches van www.delimes.nl). We hebben met onze kerngroep gekeken wie we konden uitnodigen, daarna iedereen opgebeld en enthousiast gemaakt. “Maar hoe houd je de mensen enthousiast?!” dachten we toen. We hebben een hele mooie uitnodiging gemaakt met in het kort wat de bedoeling was en dat we er een heerlijke lunch bij zouden bieden. Met als tekst op de voorkant: “Wij denken dat het anders kan!” en een foto van onze kerngroep. Door deze hartstikke leuke uitnodiging kwam bijna iedereen: bewoners, collega’s, p&o, management, familie; er waren totaal 60 mensen. Het was een zeer geslaagde middag; iedereen heeft zijn ideeën kunnen opschrijven en vertellen. Collega’s waren in gesprek met elkaar en met familie. We moesten op vellen papier schrijven wat we vandaag, morgen, overmorgen, volgende week wilden bereiken, en wat we verder in de toekomst graag zouden willen bereiken voor de bewoners.

 “Dus vraag jezelf steeds af: wat kan ik vandaag beter doen?”                                                                                                                             Twee collega's uit de kerngroep hebben samen met de afdeling communicatie mooie posters gemaakt over wat we vandaag al beter kunnen doen: “begin de dag met een lach” en “luisteren naar de bewoners”, dat zijn simpele voorbeelden. Of: “Weg met lijstjes, waarom mag iemand alleen die dag douchen, ik douche toch ook wanneer ik wil?” Deze posters hangen door heel Westerhaven om iedereen ervan bewust te maken dat je niet hele grote stappen hoeft te zetten; begin met iets kleins, daar zijn de bewoners al blij mee. De bewoners werden geholpen volgens regels, gewoontes en volgens aftekenlijstjes, omdat het nou eenmaal zo was. En daar zie ik nu verandering in. Collega’s vragen nu of iemand gedoucht of gewassen wil worden, kijken echt samen met de bewoner wat die wil en hoe een bewoner zich prettig voelt.

 “Makkelijk toch?”                                                                                                                                                                                                         Nee. Voor een hoop collega’s is dit moeilijk. Je krijgt antwoorden als: “Ik heb daar allemaal geen tijd voor”, “Ik hoef nog maar een paar jaar”, of: “Ik heb het altijd zo gedaan”. Maar als een bewoner tegen mij zegt, terwijl ik net verteld heb dat ik vakantie heb na mijn avonddienst, dat hij dat niet vindt kunnen en een klacht daarover gaat indienen en of ik in mijn vakantie dan nog wel een keer langskom, dan denk ik: ik doe er dus goed aan om te luisteren naar wat een bewoner vindt of wil. De bewoners zijn er blij mee. Het is hun huis, hun kamer en hun leven en daar mogen wij de zorg aan geven die ze nodig hebben en zoals zij dat willen, niet zoals wij het willen. Dat is wat mij trots maakt

“Hoe nu verder?”                                                                                                                                                                                                           Ik denk dat we al best wel veel hebben bereikt met elkaar, maar we hebben het pas echt bereikt als bewoners tegen ons zeggen dat ze inderdaad het gevoel hebben dat ze thuis zijn, dat ze eigen regie hebben en dat familie ziet dat hun vader of moeder thuis is. We zullen familie meer bij alles moeten betrekken, dat is zeker iets waar we mee aan de slag moeten. We zullen collega’s moeten laten inzien dat het echt een leuke beweging is en de moeite waard. En het belangrijkste is toch wel dat we over een tijd een wachtlijst hebben omdat alle bewoners uit Hoorn allemaal naar Westerhaven willen omdat daar de beste, liefdevolle zorg wordt gegeven, net als je gewend bent van thuis!

Een schilder heeft een kwast in zijn hand en begint met schilderen, de muur verkleurt, dat zie je. Bij radicaal vernieuwen is het een beweging die lang duurt en het effect is niet meteen zichtbaar, waardoor het niet altijd makkelijk is om vol te houden. Maar aandacht hoeft niet meer tijd te kosten, zeker niet. Een glaasje advocaat in de avond, even op het randje van het bed zitten om te luisteren, dat zijn kleine dingen waar bewoners blij mee zijn, en die kosten niet veel. En soms moet je ergens eerst energie in steken voordat je er meer energie uit haalt.

In de volgende aflevering van deze 3-delige serie blogs vertelt Esther over haar vertrouwen in dat er inderdaad verandering tot stand komt in de zorg. En ze gaat in op hoe ze het landelijke congres van Radicale vernieuwing verpleeghuiszorg heeft beleefd.

Mail mij als mensen reageren –

Esther Jong-van Wilsum (Woonzorggroep Wilgaerden, onderdeel van zorgorganisatie Westerhaven in Hoorn) en Aukje Lausberg-Boland (LOC, RVV)

Wil je een reactie geven? Als je een profiel hebt op LOC zeggenschap in zorg en je bent ingelogd kan dat hieronder. Heb je dat niet dan kun je op de meeste pagina's ook rechts op de pagina reageren of hieronder. Of maak een profiel via de nu volgende link. Dank!

Doe mee op LOC zeggenschap in zorg

Reacties

  • Graag wil ik reageren op bovenstaand artikel. Mijn naam is Anita Meuleveld-Dorresteijn. Ik ben circa vijftien jaar als  verzorgende IG werkzaam geweest voor Wilgaerden locatie Westerhaven en een ex collega van Esther-Jong van Wilum. Persoonlijk herken ik niet veel in het geplaatste schrijven en vind het zelf veel te mooi afgeschilderd. Maar goed een ieder kan een andere beleving hebben uiteraard. 

    Op de werkvloer weten wij al heel lang dat er nog maar weinig over is van ons mooie beroep en dat het zo niet nog veel langer door kan gaan. Gelukkig zien steeds meer dit en zijn er mensen die zich belangeloos in zetten om te trachten bij te dragen aan de hoognodige verandering cq verbetering (Hugo Borst) in de zorgsector.
     
    Geruime tijd heb ik mij enthousiast ingezet als kerngroeplid Radicale vernieuwing verpleeghuiszorg. Ik vertrouw er op dat deze beweging alleen maar meer zal groeien. Desondanks heb ik toch besloten om niet langer aan te blijven als kerngroeplid. Directeur zorg communiceerde voor het overgrote deel maar met één en dezelfde collega. Ik bemerkte dat het over het algemeen al bedacht, overlegd maar nog net niet helemaal besloten was. In een gegeven interview werdt al het geen waar wij als kerngroep ons gezamenlijk voor hadden ingezet toegeschreven aan de ideeën en inzet van die zelfde collega kerngroeplid. Communicatie, vertrouwen en verbinding,Wilgaerden samen uniek? Practice what you preach! Na mij zijn er nog twee collega kerngroepleden opgestapt om soortgelijke redenen. Naar mijn weten is Esther nu nog de enige 'vertegenwoordiger' van de werkvloer. Project van de vakmensen?  
     
    Verandering heeft tijd nodig (slow) heb vertrouwen (aldus Jaap Peters). Ik werd door Jaap in de gelegenheid gesteld om de Rijnlandweek bij te wonen. Ondanks dat dit ver buiten mijn comfort zone was is dit een bijzonder verreikende ervaring geweest. De transitie is reeds in volle gang aldus de transitiedeskundigen en een kwestie van een zeer lange adem. Ik kan niet wachten tot het moment dat we voorbij het oog van de orkaan zijn want veel bewoners van Westerhaven is een lange adem niet meer gegeven. En wat te doen als blijkt dat bepaalde mensen blijkbaar geen vertrouwen verdienen?
     
    Ik kan niet concluderen dat het Radicale vernieuwen bij veel collega,s in Westerhaven "leeft".  Wat is er verder gedaan met de ideeën geschreven op de vellen door de aanwezigen tijdens de tweede bijeenkomst? Geen grote stappen dus die wij voor ogen hadden maar kleine, wat hebben we al veel bereikt? "Begin de dag met een lach", "luisteren naar de bewoners" en "weg met de lijstjes"?  Feitelijk dat geen wat wij sinds jaar en dag trachten te doen en waar we voor strijden om te kunnen blijven doen (ondanks de beperkte middelen). Dit is toch nauwelijks vernieuwend laat staan radicaal anders te noemen? Moeilijk? Ik kan mij niet voorstellen dat er collega's zijn die na het lezen van bovenstaand schrijven ineens denken;" dit motiveert mij en vanaf nu ga ik het radicaal anders doen', want wat is Radicale vernieuwing verpleeghuiszorg een leuke beweging. PR? Afgeschilderd worden als star en geen tijd hebben.. motiveert geen mens. En zeker niet als de gene die dit doet (Shame on You!) bekend staat om precies het tegenovergestelde als geportreteerd.  
     
    Einde Feedback en POP dat zou misschien nog radicaal te noemen zijn. Beide bewezen demotiverend en contraproductief, verspilling van veel tijd en geld en of het stoppen met het inhuren van externe adviseurs, die een hoog uurtarief rekenen en in de regel afkomstig zijn uit een een heel ander werkveld. Als het op de werkvloer maar niet blijkt te willen lukken laten we dan allemaal onze acties en motivatie tegen het licht houden. Hoe te komen tot eigenheid en zelf verantwoording (durven) nemen als er bij "problemen" iedere keer de hulp van een externe wordt ingezet en ideeën aangedragen toch nooit doorgang vinden?
     
    Anderen enthousiasmeren kan mijns inziens alleen in bezieling en oprechte motivatie. Zonder Vertrouwen in de zender veranderd er weinig tot niets, knikken we dan niet gewoon ja, halen de schouders op en doen nee? 
     
    Als ik al een bijna pensioen gerechtigde collega hoor verzuchten dat zij nog maar een paar jaar hoeft dan is het uit moedeloosheid. Weer een nieuwe koers? Weer een nieuwe externe coach? Weer een verplichte bijscholing die niet als zinvol geacht/bruikbaar bezien wordt (achteraf ook niet blijkt te zijn)? Weerstand? Nee, ervaring en inzicht.
     
    Ik vind het jammer dat de focus wordt gelegd op de uitzonderingen en daarmee een rookgordijn creëren zodat we de feitelijke problematie niet helder meer zien. Het komt op mij zelfs zeer negatief over. Is dit hoe men het ziet? Het gros van het personeel is juist bijzonder betrokken en bevlogen (intrinsiek gemotiveerd). Verandering is een natuurlijk proces en veranderen doen we graag mits wij er de noodzaak en meerwaarde van inzien en we betrokken en geconsulteerd worden alvorens invoering. Waar zit de weerstand werkelijk? Bewoners hechtten trouwens veel waarden aan vaste afspraken, routine en structuur.
     
    Eind 2016 hebben een collega en ik ons genoodzaakt gevoeld een brandbrief te schrijven. Zelforganiserend waren wij geworden, echter de benodigde gevraagde tools, transparantie en inzichtelijkheid om daadwerkelijk effectief zelforganiserend te kunnen zijn bleven ruim en jaar ondanks herhaaldelijk verzoek uit. Dat is geen zelforganisatie maar kostenreductie en een verzwaring van het taken pakket! De teams werden door onder andere de cluster manager samen gesteld, de coach zonder overleg aangenomen en ruimte voor inspraak betreffende de plaatsing op een afdeling nagenoeg niet bespreekbaar. Geen affiniteit met psycho-geriatrie? "Dat vinden wij geen flexibele attitude", "misschien moet je nagaan of je nog wel bij deze organisatie past". Alles top-down besloten en opgelegd? Steeds meer met minder maar de kwaliteit moest omhoog? Hoe valt dit te rijmen?
     
    In de avonddienst ben je als verzorgende op mijn afdeling verantwoordelijk voor 17 bewoners met in de regelen royale ZZP's. Enkele uurtjes genieten we ondersteuning van een collega cliënt assistente (die we delen met een ander team). Ik kan je zeggen oprechte aandacht en zorg kost wel degelijk meer tijd. Inmiddels zijn de meeste van ons zeer creatief geworden om toch te proberen een ieder de zorg en aandacht te geven die men toekomt, verdiend (praten en breien tegelijk).Tijd maken wij. Ondanks al die creativiteit, efficiëntie en goede wil..  raakt ook dit uiteindelijk uitgeput. Één huilende collega op de gang was al lang geen uitzondering meer. 
     
    Na onze noodkreet waarin wij onze zorgen en die van een overgroot deel van collega's uit een gezet hadden, de moed verzameld hadden om ons schrijven te delen, kregen wij een fikse uitbrander van directie en MT. We hadden de gedragscode schijnbaar (onbewust) geschonden en men was erg in ons teleurgesteld. Ik kan mij niet herinneren dat we het over het welbevinden van de bewoners en het zwaar beproefde personeel gehad hebben. Wilgaerden kon wel failliet gaan door onze actie en dan? Waarom waren we niet eerder gekomen? Sorry?? Achteraf weet nooit iemand ergens wat van? Werd een vraag of probleem veelal niet afgedaan (gespiegeld) met iets in de trand van: "het is niet zo", "het valt wel mee", "zo moet je het niet zien", dat is het oude denken,"jullie zijn zelforganiserend"en "wat zegt dit over jullie als team" en "blijf vooral positief". Ja in Lala land!
     
    Inspectie heeft een andere locatie van Wilgaerden bezocht. In het door hen opgestelde rapport is te lezen dat management verantwoordelijk gehouden mag worden voor veel wat niet goed ging. Dit rapport bevestigd het geen door Gerda en mij beschreven in onze brief. De cluster managers zijn nadien  binnen de organisatie herplaatst volgens connect op eigen verzoek, toe aan iets anders? Eerlijk? Ik vind van niet. Wie zijn er eindverantwoordelijk? 
     
    Druk kan je ook in je hoofd ervaren natuurlijk. Toch wil ik de gene die dit zegt tegen structureel langdurig overbelaste werknemers uitnodigen meerdere wisselende diensten te draaien als verantwoordelijke verzorgende. Niet een uniform aantrekken en mee lopen, dat geeft een heel andere beleving van de "werkdruk". 
     
    Directie stelde in een interview in een regionaal dagblad als reactie op ons schrijven dat wij geen vijftien minuten meer koffie konden drinken met een bewoner, dat is eenmaal een landelijk probleem. Ja, we schrijven een brandbrief omdat we geen koffie meer konden drinken?? Ahoewel.. indaad eerder regel dan uitzondering dat ik mijn koffie pauze destijds noodgedwongen maar oversloeg. 
     
    We gingen met elkaar in gesprek en inventariseren. Wat was er niet al gezegd of geschreven? Maar goed dat we een lange adem hebben. Een cursus Lean moest uitkomst bieden. Waar ging het volgens het inspectie rapport niet goed? Maar natuurlijk altijd goed om naar efficiëntie te kijken maar alles een vaste plek en een stickers er onder geeft een besparing van? Nauwelijks een life line te noemen en nog meer vaste afspraken en regels van boven af opgelegd? Voor het eerst in al mijn jaren die ik werkzaam ben geweest in Westerhaven ontving ik van een pas aangestelde teamcoach een door haar ingevuld "negatief" feedback formulier betreffende mijn functioneren waar mijn collega's en ik mij amper in herkende. Ik moest mij afvragen of ik nog wel bij de organisatie paste. Ook Gerda ontving zo'n 'feetback' (beoordeling) een EVV'r geliefd door bewoners en collega's en steunpilaar van het team. 
     
    De werkelijkheid anders afschilderen dat dat hij is? Hoe nu verder? Wat kunnen wij vandaag beter doen? Laten we eerst eens investeren in het grondig verwijderen van alle oude verflagen alvorens er weer een nieuw verfje over heen te schilderen. Even mooi maar niet voor lang. Dromen van een meesterwerk? Is het zo gek te denken dat het meesterwerk wat men zo graag wilt creëren en laten zien aan anderen al die tijd gewoon aanwezig was?
     
    Na ruim een jaar inventarisaties,voornemens en plannen kon ik niet anders dan concluderen dat er naar mijn mening, behalve nieuwe vloerbedekking (voor verf was geen geld meer) te weinig substantiële verbeteringen merkbaar waren in Westerhaven. Mede daarom en door de door mij gemiste communicatieve vaardigheden en transparantie van directeur zorg heb ik besloten mijn energie elders te investeren en heb dan ook vorig jaar november mijn ontslag ingediend. 
     
    Niets ten nadelen van de lieve betrokken ex collega's van alle disciplines die door hun dagelijkse inzet en brede rug de cliënten een warm en veilig thuis proberen te bieden. Ik ben er van overtuigd dat door jullie tomeloze inzet potentiële bewoners toch voor Westerhaven kiezen. Ik ben trots op jullie.   
     
    Inmiddels heb ik een nieuwe baan bij Buurtzorg. Jos de Blok, een unieke directeur met visie en koers (topzorg? Stip aan de horizon? Cliënt centraal?) niet uit op ego en prestige. Jos de Blok denkt niet alleen dat het anders kan maar pakt het al tien jaar daadwerkelijk radicaal anders aan. Een leidinggevende die weinig moeite heeft verzorgende en verpleegkundige enthousiast te krijgen en beter nog..  ze zo te houden. Een directeur die vertrouwen heeft in zijn medewerkers en hen de middelen faciliteert om te doen waar vakmensen goed in zijn, en daar hebben ze verder niet veel bemoeienis (vernis laagjes) bij nodig. Om buitengewoon trots op te zijn. Hoe radicaal! Nagenoeg geen overhead. De snelle groei van zijn organisatie, en de hoge cliënt en personeels tevredenheid is het ultieme bewijst dat het werkt. Dus bij deze nog een laatste Radicale suggestie MT Wilgaerden... Makkelijk toch?
     
    Vorige week (tijdens mijn dienst voor Buurtzorg) aan de keukentafel thuis bij een pré-terminale cliënt, zonder op de klok te kijken koffie gedronken en een luisterend oor geboden. Is dit niet juist de meest belangrijke, benodigde zorg? Met aandacht luisteren en er zijn? Komt het vast met het verbinden en het vertrouwen ook wel goed. Soms moet je ergens eerst energie in steken..als je een relatie wilt opbouwen en onderhouden.. Tijd en aandacht.. vanzelfsprekend en dat maakt groot verschil. Waardig en trots!
     
    Hoop en mijn dromen voor de toekomst niet vervlogen..
     
    Anita
     
     
     
     
Deze reactie is verwijderd

Bijdragen?

Op de blog & vlog-pagina staan allerlei blogs en vlogs van mensen die betrokken zijn bij LOC. Van mensen uit de kern van het netwerk tot mensen die LOC en haar visie een warm hart toedragen. Iedereen kan bijdragen. Daarom komt niet alles wat er geplaatst wordt, per se overeen met wat LOC vanuit haar visie vindt.

Een blog of vlog plaatsen

Heb je een profiel op dit sociale platform en je bent ingelogd, dan kun je via de knop hieronder meteen zelf een blog of vlog plaatsen. Over hoe je een profiel kunt maken en andere voordelen daarvan lees je hier meer

Wil je wel een blog/vlog plaatsen maar geen profiel maken? Andere vragen? Dan kun je contact opnemen met webmaster@loc.nl of 030 284 3200. Vast bedankt!

Blogs en vlogs die hier geplaatst worden verschijnen hier, op de startpagina en mogelijk ook in de nieuwsbrief.

  Plaats een blog of vlog

De reactiemodule haalt reacties op...

LOC Zeggenschap in zorg - Hof van Transwijk 2, 3526 XB Utrecht - (030) 284 32 00 - vraagbaak@loc.nl

Veel gestelde vragen | Vraagbaak & feedback

Meer over LOC, lid worden & meedoen