Blogs & vlogs

TASKFORCE WAARDIGHEID EN TROTS.

 

 

De taskforce startte 29 april 2015 met het vernieuwingsprogramma: "Ruimte voor verpleeghuizen, " als onderdeel van het plan "Waardigheid en Trots, liefdevolle zorg voor onze ouderen." dat staatssecretaris Van Rijn op 10 februari 2015 presenteerde. De woorden Waardigheid, Trots en liefdevolle zorg voor de ouderen wordt al decennialang onderwezen aan leerling verpleegkundigen en verzorgenden, alsook in de bijscholingscursussen aan verpleegkundigen en verzorgenden terwijl de afbraak van de verpleeghuiszorg gestadig werd voortgezet. Deze afbraak heeft kennelijk nu haar hoogtepunt bereikt dat er een taskforce in het leven geroepen moest worden om op de ontstane puinhopen opnieuw te beginnen met Waardigheid Trots en liefdevolle zorg voor onze ouderen. Waarom het zover heeft kunnen komen, mogen we raden.  Niet getreurd. We moeten niet achterom kijken maar vol goede moed en vol vertrouwen aan de slag gaan.

Op de achterkant van mijn boek: Verpleeghuisbewoners en hun leefwereld betalen de rekening (www.uitgeverijeigenboek.nl) schreef ik dat de Vereniging Verpleegkundigen en Verzorgenden (V&VN) daaglijks berichten binnen krijgt van tekortschietende zorg, laag opgeleid personeel, hoge werkdruk en dat menigeen niet bij het bestuur dat durft aan te kaarten uit angst voor repercussies, 2014). De V&VN besloot dat deze misstanden niet bij het ministerie aangekaart behoorden te worden, noch bij de overige leden van de taskforce. 

Op 18-08-2015 berichtte het ministerie van VWS bij monde van Anno Pomp (kwaliteitWlz@minvws.nl) als volgt richting V&VN: "...In zijn mails neemt de heer Heyl nogal stevige stellingen over hetgeen de V&VN hem zou hebben gemeld over hoe zorgaanbieders met hun medewerkers omgaan. Het betreft zaken die door jullie niet aan VWS of in de Taskforce naar voren zijn gebracht en derhalve lastig te plaatsen...''. Drs. Helma Dijkstra, directeur V&VN, reageerde als volgt: "...De verwijzingen van de heer Heyl naar uitspraken van V&VN zijn niet onterecht, maar wel enigszins uit context geplaatst. Na het Inspectierapport over de kwaliteit van de verpleeghuiszorg in de zomer van 2014 en de persconferentie van de staatssecretaris met Actiz en de Inspectie hebben we vanuit V&VN bericht dat wij de conclusies van de inspectie onderschreven en onderschrijven...We hebben toen ook gesteld dat er echt actie moest worden ontplooid om de slecht functionerende organisaties aan te pakken. om te voorkomen dat de goede organisaties te veel mee gesleurd zouden worden in de negatieve publiciteit...Het heeft voor ons geen zin om in de taskforce die oude signalen te blijven herhalen; we zetten ons in op het gezamenlijk realiseren van verbetering en zien dat er stappen gemaakt worden. Is dan alles ineens goed? Nee, daarvoor heeft de afkalving van de zorg in de verpleeghuizen te lang geduurd, wat in jaren is afgebroken kan niet in maanden hersteld worden...Inmiddels komen bestuurders tot het besef dat het alleen van binnenuit kan veranderen..."

Het ministerie was tevreden met dit schrijven en dankte de directeur voor haar uitgebreide reaktie en besluit met: "Daarmee is de lijn wel duidelijk geworden."

Tevens werd mij bericht dat het boek: Verpleeghuisbewoners en hun leefwereld betalen de rekening niet gelezen zal worden door het ministerie omdat zij niet alle boeken die op de markt verschijnen kunnen lezen. 

Het is een goede zaak dat V&VN toegeeft dat al diegenen die zich hebben ingezet om te komen tot liefdevolle zorg decennia lang in de kou zijn gezet omdat men te druk bezig was de verpleeghuiszorg af te kalven. Dat bewoners binnen de verpleeghuizen doorlopend geconfronteerd werden met onvoldoende en zelfs met inhumane zorgverlening en dus onnodig moesten lijden. Dat gediplomeerden de boel draaiende moesten zien te houden onder hoge werkdruk en ongeschoold personeel. Dat leerlingen een onverantwoord werk- en leerklimaat werd aangeboden. Gezien het feit dat er een taskforce in het leven geroepen wordt is de situatie nog steeds pijnlijk te noemen. Het zou de V&VN sieren om een en ander te benoemen en niet langer te zwijgen. Het is meer dan schandalig dat er nog steeds verpleeghuizen zijn waar  mensen hun mond niet durven open te doen uit angst voor repercussies door een machtig en onaantastbaar bestuur. Het is V&VN wel degelijk kwalijk te nemen dat zij daarover gezwegen heeft tegenover het ministerie en de leden van de taskforce.

Door misstanden voor het ministerie en de overige leden van de Taskforce te verzwijgen heeft zij de bewoners en hun leefwereld in de steek gelaten. Het gaat haar niet om de bewoners, zo schijnt, ook niet om verzorgenden en verpleegkundigen, maar om negatieve publiciteit te voorkomen. Kennelijk worden wij door de media te eenzijdig en subjectief voorgelicht dat zij zich gedwongen achtte om de daaglijks binnen komende misstanden te verzwijgen voor ministerie en de overige leden van de taskforce.Lijkt mij een gotspe van de bovenste plank. 

De taak van de V&VN zou behoren te zijn samen met verenigingen die opkomen voor verpleeghuisbewoners, verenigingen van mantelzorgers (de grote afwezigen binnende taskforce)  en behandelaren van verpleeghuisbewoners op te komen voor deze bewoners en hun leefwereld waar onder dus verzorgenden en verpleegkundigen. Haar taak zou dan ook binnen de taskforce en richting ministerie ook dienen te zijn om de daaglijks binnenkomende mistanden aan de kaak te stellen en oproepen tot onmiddellijke actie en zich niet te verschuilen achter de ruggen van bestuurders en weg vluchten in mooie schone schijn verhalen.  

Ik zal wat concreter worden:

Geachte staatsecretaris en leden van de Taskforce

Wij, V&VN, verenigingen die opkomen voor verpleeghuisbewoners, de vereniging van mantelzorgers en behandelaren van verpleeghuisbewoners willen u het volgende voor houden:

Wij horen daaglijks verhalen van onze leden over tekortschietnde zorg. en wij willen u hier enkele schrijnende situaties aan de orde stellen. Wat gaan wij nu concreet doen en ik welk tempo om aan deze schrijnende situaties een halt toe te roepen? Het afkalvingsproces moet zo snel mogelijk stop gezet worden, liefst vadaag. Verpleeghuis bewoners lijden onnodig door allerlei factoren, zoals hoge werkdruk, laag geschoold personeel, etc. 

In deze situatie kunnen verpleegkundigen en verzorgenden hun werk niet naar behoren vervullen en komen zij voor ethische dilemma's te staan die niet in hun schoenen thuis horen. Bij tekortschietende zorg worden binnen de verpleeghuizen leerlingen onvoldoende geschoold. Een goede scholing waar zij gewoon recht op behoren te hebben.

Het feit dat verpleeghuisbewoners onnodig lijden, leerlingen onvoldoende goed worden opgeleid daar dienen wij ons voor te schamen en daarom mogen wij verwachten dat er concrete maatregelen genomen worden op zo'n kort mogelijke tijd om aan deze misstanden een einde te maken en dienen we niet de schone schijn op te houden voor de buitenwereld. Dat gebeurt al decennia lang.

Het feit dat bestuurders de macht hebben om mensen zo bang te maken dat zij hun mond niet durven open te doen uit angst voor repercussies is ronduit schaamteloos. In geen enkel verpleeghuis behoort het zo te zijn dat mensen uit angst voor repercussies hun mond houden. Helaas is het zo dat bestuurders deze macht hebben en daar gebruik van maken en op rechtsbescherming kunnen rekenen. Dit is een zeer ernstige misstand. 

Het zou het ministerie en de taskforce sieren om zo snel als mogelijk aan deze zeer ernsitge misstand een einde te maken. Wij roepen u allen dan ook op om over te gaan tot diecte concrete maatregelen dat aan deze mistand een einde komt. 

Het dient besturen per direct verboden te worden dat verpleegkundigen en verzorgenden zich gedwongen voelen te gaan sjoemelen met hun beroepscode, hetzij uit angst, of onwil van besturen. Het dient besturen per direct bij de les te brengen dat zij stoppen met verpleegkundigen en verzorgenden op te zadelen met hoge werkdruk en ongeschoold personeel. Dat een en ander zover is gekomen is beschamend en het zou verbijsterend zijn wanneer wij niet gezamenlijk direct in actie komen om op zijn minst de ergste nood op te heffen. En ons niet langer verschuilen achter schone schijn. Wij dienen per direct verantwoordelijkheid te nemen en durven de vingers op zere plekken te leggen en daarvoor niet weg lopen. Dat hebben we al decennia gedaan, laten we daar nu eindeijk eens mee stoppen.

Bewoners in een verpleeghuis behoren niet onnodig te lijden, niemand behoort angst te hebben voor het bestuur; verpleegkundigen en verzorgenden behoren niet opgescheept te worden met te hoge werkdruk en met ongeschoold personeel zien de boel te redden. Leerlingen hebben het recht op een goede opleiding en niet te werken in een gehospitalisserd werk- en onderwijsklimaat.

Hoe gaan we een einde maken aan al deze misstanden en hoe wensen wij transparant te communiceren met de buitenwereld zonder te vluchten in schone schijnverhalen?

Wij moeten eindelijk eens afscheid gaan nemen van misvormde mensbeelden en een verwrongen ethiek. Dit heeft ons decennia lang parten gepeeld. Laten we daar een einde maken, zo snel mogelijk op basis van concrete maatregelen die niet halfslachtig zijn om zo de schijnvrede te bewaren waar tot de dag vandaag mensen die zich niet kunnen verweren,  aan opgeofferd worden.   

Mail mij als mensen reageren –

Wil je een reactie geven? Als je een profiel hebt op LOC zeggenschap in zorg en je bent ingelogd kan dat hieronder. Heb je dat niet dan kun je op de meeste pagina's ook rechts op de pagina reageren of hieronder. Of maak een profiel via de nu volgende link. Dank!

Doe mee op LOC zeggenschap in zorg

Reacties

  • Reactie van BTN Branchebelang Thuiszorg.

    04-09-2015.

    To: 'binjamin1946@kpnmail.nl'

    Subject: RE: taskforce Kwaliteit en Trots

    Beste Binjamin,

    Hartelijk dank voor je bericht.
    Mij is echter niet duidelijk wat je nu van ons vraagt?

    Met vriendelijke groet,

    P.J.M. (Petra) Boogaard MSc.
    beleidsmedewerker

    Mijn reactie:

    Beste Petra,

    Dank voor je reactie.
    Wat vraag ik van jullie?
    Zoals we weten is de verpleeghuiszorg in de achter ons liggende decennia aardig onder uit gehaald en mochten de werkers op de werkvloer trachten te redden wat er te redden viel, terwijl het afkalven, rustig verder ging.
    We kunnen dan toch de vraag stellen wat was de visie op de mens die in een verpleeghuis woonde? Wat verstaan werd onder ethisch verantwoord beleid voeren van directies, beleidmakers, en politici?

    Het technisch taalgebruik wat steeds meer op kwam, maakte al duidelijk dat waardigheid, trots en liefdevolle zorg voor onze ouderen in het verpleeghuis niet bepaald hoog stond aangeschreven. Gezien het feit dat er een taskforce in het leven geroepen moest worden met de titel Waardigheid, Trots en Liefdevolle zorg voor onze ouderen, zegt meer dan genoeg.

    Ik ben een oud verpleegkundige en redeneer vanuit de bewoners en hun leefwereld. Dat is wellicht mijn zwakte, maar ik kan en wil niet anders redeneren. Ik ben dan ook van mening dat wanneer managers, directieleden, bestuurders, toezichthouders,beleidmakers, politici en alle deskundigen werkelijk uit zouden gaan van bewoners en hun leefwereld het nooit zover was gekomen.
    Ja, dat mag u opvatten als een verwijt. Eveneens dat al die organisaties en verenigingen die alleen maar goed willen doen,voor de bewoners en hun leefwereld niet in staat zijn, of niet bereid zijn om gezamenlijk en eensgezind samen te werken en iedereen benadrukt hoe geweldig zij zich wel niet inzetten en weer volop een wiel gaan zitten uitvinden en aan de man brengen. Het eigen toko denken is zonder meer fnuikend. Het simpele bewijs ligt voor ons. Er moest een taskforce komen. Het lijkt mij een schuldbekentenis van onmacht en onwil.

    Wat ik zou willen is dat alle betrokkenen bij de taskforce een maand vrij zouden nemen en een maand mee draaien op een afdeling. Dagdiensten, avonddiensten ennachtdiensten gewoon om te zien, te horen, te ruiken, te proeven wat er zich nu werkelijk afspeelt op zo'n afdeling.

    Wellicht een ongelukkige vergelijking maar toch.We zien hoe er gevochten wordt op het thema vluchtelingen. Nu spoelt er een driejarig kind dood aan en politici raken geschokt, harten breken, tranen vloeien. Wellicht dat dan de leden van de taskforce wanneer zij van dichtbij een maand mee maken wat er op een verpleegafdeling gebeurt ook gaan huilen, ook hartklachten krijgen.Wat ik wil zeggen is dat ons hart meer wordt aangesproken door dingen te ervaren dan op verslagen en berichten. De mens in het gelaat zien, is een totaal andere ervaring dan verslagen lezen, cijfers controleren en vergaderen.
    Met verstand redeneren is natuurlijk essentieel, maar met het hart voelen, eveneens. Binnen de verpleeghuiswereld gaat het mis omdat verstand en hart niet in evenwicht zijn. Waardigheid voor de verpleeghuisbewoner en Trots zijn op je beroep kan alleen tot stand komen wanneer alle medewerkenden binnen een verpleeghuis de hulp vragende mens in zijn gelaat zien en komt niet tot stand van achter het bureau alleen.
    Een van de oorzaken is dan ook dat managers, bestuurders en toezichthouders zichzelf niet verplichten om enkele uren per maand zich gewoon op de afdeling bevinden en in contact komen met de bewoners en hun leefwereld. Hoe kunnen bewoners en hun leefwereld centraal staan bij managers, bestuurders en toezichthouders wanneer deze zich verschansen in hun eigen wereld losgesneden van bewoners en hun leefwereld? Hoe kunnen beleidmakers en politici beleid maken en beslissingen nemen voor verpleeghuisbewoners en hun leefwereld wanneer zij zich daar verre van houden?

    Hoe kan de taskforce en het ministerie tot goede besluiten komen wanneer men niet volop in contact treedt met bewoners en hun leefwereld? Niet zien, horen, proeven, ruiken wat zich daar nu werkelijk afspeelt? Op basis waarvan worden dan adviezen uitgebracht, beslissingen genomen  en beleid gemaakt?

    Is het niet te gek voor woorden dat er een taskforce aan te pas moet komen om verpleeghuizen bij de les te krijgen? Om bestuurders aan hun verstand te brengen dat het moreel verwerpelijk is dat werknemers niet durven te melden dat er misstanden zijn uit angst voor repercussies? Hebben deze bestuurders dan zo weinig moreel besef, en sorry dat ik het zeg, een betonnen plaat voor hun hersenen zitten en een hart van steen? 

    En dan komt de vraag natuurlijk zijn de leden van de taskforce bereid om nu eindelijk eens eensgezind met de vuist op tafel te slaan dat dit definitief tot het einde behoort te zijn?
    Dat het definitief voorbij moet zijn, met of zonder regelgeving, dat dit machtsmisbruik waar mensen aan opgeofferd worden voor goed ten einde moet wanneer zij die misstanden aanbrengen zijn?
    Dat de bestuurders gewoon hun bevoegdheid wordt ontnomen wanneer zij medewerkenden straffen wanneer deze een misstand aan de kaak stellen. Nu is het precies andersom wanneer een bestuur dat nodig acht. Aanbrenger/aanbrengster van misstanden kan door het bestuur gestraft worden. Elk mens met een beetje benul van 'fatsoen moet je doen', kan dat onmogelijk uitgelegd worden.

    Het is toch niemand uit te leggen wanneer de taskforce daar niet eensgezind en daadkrachtig hier tegen inopstand komt en van bestuurders en ministerie eist dat hier per direct een
    einde aan moet komen.
    Hoe kun je in een klimaat van angst, onzekerheid mensen liefdevolle zorg geven en leerlingen naar behoren opleiden? Dat is toch helemaal niemand uit te leggen.
    Ik zou willen dat de taskforce duidelijk maakt (transparant communiceert met
    ook bijvoorbeeld de media) dat zij deze zeer ernstige misstand wil gaanopheffen, op welke
    wijze en in welk tijdsbestek.

    IN GEEN ENKEL VERPLEEGHUIS MAG DEZE ZWARE MISSTAND BLIJVEN BESTAAN. DIENT PER DIRECT OPGEHEVEN TE WORDEN EN NIET WEET
    IK HOE LANG OVER VERGADERD TE WORDEN EN BESLOTEN WORDT VOORAL NIET OVERHAAST TE BESLISSEN EN OM KLEINE STAPJES VOORWAARTS TE ZETTEN.

    Hoe is het mogelijk dat in 2014 mij nog bericht werd dat er dagelijks klachten zijn van tekortschietende zorg onder meer door te hoge werkdruk, onvoldoende geschoold personeel.
    Waarom wordt van verzorgenden en verpleegkundigen nog steeds verwacht dat zij dienend en gehoorzaam hun werk dienen uit te oefenen onder hoge werkdruk en onvoldoende geschoold personeelen zich dienen te schikken?
    Vandaar ook mijn idee dat alle leden van de taskforce eens een maandje mee werken zodat ze van nabij kunnen ervaren wat het betekent om doorlopend,jaar in, jaar uit onder te hoge werkdruk te moeten werken en met onvoldoende geschoold personeelmn telkens weer met mooie praatjes het bos worden ingestuurde n dit al decennialang. Hebben de leden van de
    taskforce en het ministerie enig idee wat dat met mensen doet en wat met leerlingen die in zo'n ziekte makend werk- en opleidingsklimaat opgeleid worden? Waartoe worden deze mensen opgeleid? Niet tot tot professionals, lijkt mij.

     
    Wat gaat de taskforce er nu concreet aan doen om aan deze misstanden een einde te maken? Op welke wijze? In welk tijdbestek en hoe gaat zij hierover transparant communiceren met onder meer de media?

    Wanneer kan de buitenwereld het volgende van de taskforce tegemoet zien:Hoe bestuurders opgevoed dienen te worden(of gedwongen)  tot bestuurders die geen machtsmisbruik toepassen zodat niemand meer bang voor hen hoeft te zijn om (vermoedelijke)misstanden aan te kaarten en er op kunnen vertrouwen dat deze objectief onderzocht worden en indien nodig ingegrepen wordt en wel zo snel mogelijk. En mocht iemand te goeder trouw gehandeld hebben en er geen sprake is van een misverstand er geen repercussies zullen plaats vinden in welke vorm dan ook. Hoeveel tijd men nodig heeft om dit opvoeding- of afdwingproces tot een goed einde te brengen.
    Hoe het ministerie opgevoed dan wel gedwongen wordt om er zorg voor te dragen dat er eindelijk eens voldoende geschoold personeel aanwezig is en de leerlingen een opleiding krijgen die hen leidt tot een goede professioneeldie trots is op zijn beroep, zichzelf en de bewoners en collega's beschouwt als waardige mensen en vandaaruit niet alleen theoretisch, maar ook in de praktijk liefdevolle zorg kan verlenen.

    Niet dat we er dan zijn, maar ik denk dat er belangrijke hobbels zijn genomen wanneer deze misstanden zo snel als mogelijk worden opgelost en dat de taskforce transparant, concreet en duidelijk communiceert met de buitenwereld zonder zaken achter te houden, of pijnlijke zaken dermate brengt alsof er nauwelijks iets, of niets aan de hand is.

    Bewoners en hun leefwereld zitten echt niet te wachten op mooie verhalen en
    mooie rapporten, zij wachten op waardigheid en trots en liefdevolle zorg.

    Ik hoop dat een en ander verduidelijkt is en ik wil u vragen of dit
    schrijven verspreid kan worden onder de leden van de taskforce en bij het
    ministerie en ik zie dan eventuele vragen en reacties met belangstelling
    tegemoet.

    Groet,

    Binjamin

Deze reactie is verwijderd

Bijdragen?

Op de blog & vlog-pagina staan allerlei blogs en vlogs van mensen die betrokken zijn bij LOC. Van mensen uit de kern van het netwerk tot mensen die LOC en haar visie een warm hart toedragen. Iedereen kan bijdragen. Daarom komt niet alles wat er geplaatst wordt, per se overeen met wat LOC vanuit haar visie vindt.

Een blog of vlog plaatsen

Heb je een profiel op dit sociale platform en je bent ingelogd, dan kun je via de knop hieronder meteen zelf een blog of vlog plaatsen. Over hoe je een profiel kunt maken en andere voordelen daarvan lees je hier meer

Wil je wel een blog/vlog plaatsen maar geen profiel maken? Andere vragen? Dan kun je contact opnemen met webmaster@loc.nl of 030 284 3200. Vast bedankt!

Blogs en vlogs die hier geplaatst worden verschijnen hier, op de startpagina en mogelijk ook in de nieuwsbrief.

  Plaats een blog of vlog

De reactiemodule haalt reacties op...

LOC Zeggenschap in zorg - Hof van Transwijk 2, 3526 XB Utrecht - (030) 284 32 00 - vraagbaak@loc.nl

Veel gestelde vragen | Vraagbaak & feedback

Meer over LOC, lid worden & meedoen