Sylvia Mac Gillavry's Posts (4)

Privacy en het gebrek daaraan...

Heb je recht op privacy in de jeugdhulpverlening?

Het lijkt er in de praktijk op dat er geen recht is op privacy. Gegevens worden gedeeld met jong en oud met hulpverleners en gezinsleden met ex - partners en wie nog meer?
Geen navraag over of informatie geschikt is om te delen met jongeren.
Geen filtering behalve wanneer je daar specifiek om vraagt. En zelfs dan... Is het afhankelijk van de welwillendheid van de werker.
Maar is alles delen altijd verstandig? Is het soms niet beter om dingen gescheiden te houden.
En hoe gaat het bij mensen die er niet aan denken aan te geven dat sommige dingen privé zijn? Wat ontvangen jongeren wanneer ouders niet opmerken dat een volledig dossier in afschrift verzonden gaat worden aan een jongere? Welk effect heeft dit op de ontwikkeling van een jongere.

Ook wanneer je bezwaar maakt tegen een indicatie vanuit de gemeente is privacy geen vanzelfsprekendheid.
Gek genoeg verschuilt men zich achter wetten en beleid bij het versturen van volledige aanvraag dossiers aan jongeren vanaf twaalf.
Want... Bij de hoorzitting dient elke deelnemer volledig op de hoogte te zijn van de achterliggende informatie. Dat er, in het kader van 1 gezin 1 plan, gewerkt wordt met stukken waarin alles van alle gezinsleden in één dossier staat daar denkt niemand over na blijkbaar. Want wetten en beleid schrijven dit voor?
Met andere woorden... Filteren is teveel gedoe, gevolgen voor de ontwikkeling van een kind zijn minder belangrijk.
Geef kinderen gewoon diagnoses van alle gezinsleden op papier... Wat maakt dat uit? Gek genoeg staat er ook in de wet dat er altijd een afweging gemaakt moet worden of het delen van informatie niet schadelijk is voor de ontwikkeling van een kind. En hopelijk staat er ook in dat informatie niet schadelijk moet zijn voor de relatie tussen ouder en kind. Hoe kan het zijn dat een gemeente daar gewoon aan voorbij kan gaan. In een land waar privacy regelgeving vaak deuren dichtgooit waar ze eigenlijk open hadden moeten staan... Vind ik het vreemd dat privacy niet leidend is bij veiligheid onderzoeken en jeugdhulp aanvragen bij de gemeente.

Gelukkig bestaan er organisaties als de ombudsman en de Kinderombudsman en is er een vertrouwenspersoon gekoppeld aan organisaties als veilig thuis.
Dankbaar maak ik daar gebruik van in de hoop dat er in de toekomst beter gepast wordt op de privacy binnen gezinnen.
En dat men zorgvuldig afweegt welke informatie er gedeeld word met jongeren.

Lees meer...

Afhankelijkheid is funest voor mijn mening.

Wat is dat toch? Altijd vooraan staan met je mening... Praten voor volle zalen of met hooggeplaatste mensen. Geen enkel probleem.
Eigen ervaring inzetten daar waar nodig. Ervaring door anderen meegegeven delen daar waar het verschil maakt.
Maar hoe kan het dat zelfs de sterkste mensen hun mond dichthouden op het moment dat ze ergens nog middenin zitten?
Welk groot gevaar schuilt er in het geven van jouw mening en jouw visie. Het valt mij op dat daar waar het spannend is... Er iets vanaf hangt ik me gewoon koest houd.
En anderen doen dat ook. Waar ik ook kom in het land... Hetzelfde verhaal. In de jeugdhulpverlening, het ziekenhuis, de maatschappelijke opvang, ggz, verslavingszorg, vrouwenopvang. Mensen zeggen minder op het moment dat ze afhankelijk zijn of zich afhankelijk voelen. Afhankelijkheid is een slot op je mond. De streep door jouw mening, het is een plek waar niemand echt wil zitten. Terwijl we leven in een participatiemaatschappij ( ten gevolge van de bezuinigingen) waar mensen geacht worden zo lang mogelijk zelfstandig en zelfredzaam te zijn. Waar zorg het liefst zo goedkoop mogelijk moet zijn.

Dat staat voor mij haaks op dat gevoel van klein zijn en beter je mond kunnen houden. Als ik mij klein voel en mijn mond houd dan participeer ik niet. Zelfs niet in mijn eigen leven. Dat is niet wat ik wil, dat is niet wat de maatschappij van mij verwacht. En toch... Is dat het effect van het ingebouwde zwaard van Damocles. Dus ik beraad mij op de manier waarop ik de dingen in mijn leven, in mijn regio, met de juiste mensen ga bespreken. Want het is prachtig om de kans te krijgen het land in te gaan om daar mensen met jouw verhaal de ogen te openen en om samen in gesprek te gaan over wat goed gaat en wat beter kan. Maar het zou ultiem zijn als ik mezelf de kans gun om mijn eigen verhaal te verbeteren.

En uit die schaduw van angst te stappen.

Lees meer...
-werken met save teams -nazorg 1. Het verloop binnen sociale wijkteams. 2. Het geven van volledige en begrijpelijke informatie aan gezinnen. 3. Welke manier van aanpakken verbetert de samenwerking. Hoe zit dit in jouw regio?
Lees meer...

De strijd en onmacht bij een onderzoek

Hoewel veiligheid voor de kinderen voorop staat is het ondergaan van een onderzoek naar veiligheid waarschijnlijk één van de meest onveilige situaties die je in een gezin kunt meemaken.

Dat is heel dubbel.

Wanneer een club als veilig thuis mensen uit jouw gezin en hulpverlening omgeving gaat ondervragen dan kom je in een emotionele achtbaan terecht.

Wanneer je goed weet wat je wel en niet wilt... Weinig vertrouwen hebt door jouw complexe posttraumatische stress stoornis lijkt alles al snel als onwelwillend en onveilig.

Je bent je daar van bewust... Je leest de informatie die gegeven is en je weet... Hoe moeilijk ook... Je moet je mond houden.

Op het moment dat je dingen gaat tegenspreken dan bevestig je bijna alle informatie. Maar hoe zwaar is het om kritiek op jou, jouw moederschap, jouw relatie, jouw normen en waarden op papier te zien staan?

Verzameld door iemand die jou niet kent. De focus op een donkere periode in je leven. Waar je zo hard om hulp hebt gevraagd en gebedeld... Maar gewoon in de steek gelaten bent door de gevolgen van bezuinigingen in de jeugdzorg en alles daaromheen.

En ondertussen moet je wel doorgaan, een gezin draait door! Of je nu ziek bent of verdrietig of volledig lamgelegd door de heftige situatie waarin je zit.

Je doet je best de kinderen gerust te stellen. Wat er ook gevraagd wordt... Altijd eerlijk antwoord geven vanuit jouw gevoel. Niet nadenken over anderen. Maak het niet groter maar maak het ook niet kleiner.

En dan laat je het los.

Dan wacht je af...

Weken

Maanden

want, heel ingewikkeld deze zaak.

En wat eruit komt?

Je stort in... Niet goed genoeg?

Niet sterk genoeg?

Niet in staat om met boosheid om te gaan van pubers

Ja, daar vroeg ik hulp bij.

Staat er een hulpaanbod in het rapport? Nee natuurlijk niet.

Gewoon afschaffen die vrouw.

En dan, als je op het einde zit van wat je aan kunt. Dan gooit je zoon alles om. Maakt keuzes die het hele rapport teniet doen.

 

En alles is weer bij het oude. Iedereen woont weer waar hij hoort.

 

Maar hoeveel is er stuk gegaan. Hoeveel trauma is er bovenop gekomen?

Is er aandacht geweest voor hoe heftig dit is voor een gezin?

Is er nazorg?

 

Nee... Die bouwstenen die er echt toe doen ontbreken.

 

Laten we met z'n allen jeugdzorg menselijker maken.

Laten we zorgen dat onderzoeken zo min mogelijk schade berokkenen. En laten we vooral zorgen dat ouders en kinderen samen blijven.

 

Als dat niet veilig was en onverantwoord, dan waren we alsnog gescheiden.

 

Dus waarom zo'n destructief rapport waarin geen letter geschreven staat over moeder en kind herenigen. Als eigenlijk blijkt dat het zo erg niet is?

 

Waanzin!

Lees meer...
LOC Zeggenschap in zorg - Churchilllaan 11 (5e etage), 3527 GV Utrecht - (030) 284 32 00 - vraagbaak@loc.nl

Veel gestelde vragen | Vraagbaak & feedback

Meer over LOC, lid worden & meedoen