Blogs & vlogs

De vragen van het leven

Het organiseren van activiteiten en ontmoetingen zien velen als dé oplossing voor eenzaamheid. Dat zien we in instellingen, maar vooral ook in gemeentelijk beleid voor mensen die thuis wonen en daar zorg krijgen. Gemeenten zetten sociale wijkteams in om eenzaamheid op te sporen. En sporen mensen aan om naar activiteiten te gaan en met elkaar koffie te drinken. Het idee is dat we hiermee eenzaamheid kunnen voorkomen.

Maar ik ben er steeds meer van overtuigd dat we als maatschappij hierbij een grote denkfout maken. Er is een groot verschil tussen contacten hebben en over je diepere levensvragen of de zin van het leven kunnen praten. Dat klinkt misschien zwaar. Tegelijkertijd is het wel waar veel mensen die zorg nodig hebben mee worstelen. Hoe kun je je leven zin blijven geven als je al je vrienden en familie verloren hebt door ouderdom? Of als je na een psychose je vrienden en familie haast niet meer onder ogen durft te komen? Of als je merkt dat je geheugen je steeds verder in de steek laat en je niet meer op jezelf kunt vertrouwen? Of als je verslaafd bent geraakt en daardoor je hele netwerk kwijt bent geraakt?

Steeds minder Nederlanders zijn lid van een kerk of andere levensbeschouwelijke organisatie. Door de individualisering is het lastiger om over de diepere zaken in het leven te praten. Juist nu meer mensen met zwaardere zorg thuis blijven wonen is de aandacht voor levensvragen en zingeving nog belangrijker geworden. Mensen zitten alleen thuis en kunnen geen beroep meer doen op een geestelijk verzorger. In de Wet langdurige zorg (Wlz) is geregeld dat bewoners in zorginstellingen geestelijke verzorging kunnen krijgen. Maar thuiswonenden krijgen dat niet.

Tijd voor actie! LOC doet al jaren actief mee in het Expertisenetwerk Levensvragen en Ouderen. Van daar uit proberen we met een aantal partners de levensvragen op de agenda te krijgen/houden bij beleidsmakers en bestuurders. In zorginstellingen kan de aandacht voor levensvragen en zingeving beter. Te vaak is geestelijke verzorging een sluitstuk in plaats van een belangrijke basis van zorg.

Maar bij thuiswonenden is de situatie nog veel ernstiger. De afgelopen periode hebben veel geestelijk verzorgers de noodklok geluid bij LOC over aandacht voor levensvragen en zingeving in de thuissituatie. De meeste gemeenten hebben hier nauwelijks aandacht voor en willen er ook niet voor betalen. Daarom de taak aan ons allen om gemeenten te overtuigen dat zij hier een taak hebben. Als geestelijk verzorgers naar de gemeente gaan helpt dat weinig. Daarom kunnen alleen cliënten(raden) en ervaringsdeskundigen het verschil maken. Door bij de gemeente per brief of in een gesprek te laten weten waarom alleen activiteiten organiseren onvoldoende is. En hoe belangrijk het voor mensen is om met iemand te kunnen praten die kan helpen bij de echte vragen in het leven.

Ik hoop van harte dat we met elkaar kunnen zorgen dat er in de samenleving meer aandacht komt voor de levensvragen van mensen die zorg nodig hebben. Dat maakt onze samenleving gezonder en mensen gelukkiger. LOC zal daar in ieder geval actief aan blijven werken.

Mail mij als mensen reageren –

Marthijn Laterveer werkt bij LOC en coördineert daar alle inhoudelijke activiteiten die LOC als netwerk onderneemt. Hij kent de Haagse politiek goed, is heel ervaren in het vinden en benutten van allerlei samenwerkingen die maken dat LOC maximaal invloed kan uitoefenen op beleid over wonen, zorg en welzijn.

Wil je een reactie geven? Als je een profiel hebt op LOC Zeggenschap in zorg en je bent ingelogd kan dat hieronder. Heb je dat niet dan kun je op de meeste pagina's ook rechts op de pagina reageren of hieronder. Of maak een profiel via de nu volgende link. Dank!

Doe mee op LOC Zeggenschap in zorg

Reacties

  • Bea Jansen zei:

    Marthijn je hebt dit probleem mooi uiteengezet.
    De oudere mens, eigenlijk elk mens, heeft behoefte aan contact met een ander om over de levensvragen te praten. Soms gebeurt dat tijdens koffie drinken of andere activiteiten. Meestal echter is die behoefte aan contact over de levensvragen er op stille momenten op het eigen appartement of in de nachtelijke donkere uren. 
    Dat maakt het ook zo moeilijk om aan die behoefte te voldoen. 
    Op dat moment is de mens alleen met zijn gedachten en eventuele zorgen. 
    Een gezellige activiteit overdag of in de avond lost dit niet op.
    Op dat moment is liefdevolle aandacht van de zorg ongelooflijk belangrijk. Dat hoeft geen uren extra zorg te kosten. 
    Het is mogelijk om tijdens het naar bed helpen van een cliënt niet alleen over de praktische zaken te overleggen maar er kan ook gevraagd worden hoe het nou echt gaat. 
    Uit eigen ervaring als verpleegkundige in de ouderenzorg weet ik dat een eenvoudige vraag als: 'Hoe gaat het? Lukt het een beetje om te slapen? Wat houdt u bezig op de momenten dat u de slaap niet kunt vatten?'
    Als verzorgende/verpleegkundige ga je dan door met het helpen/zorgen en wacht intussen rustig het antwoord af. Als de cliënt vervolgens in bed ligt zie je aan de mimiek van de cliënt dat die zich gehoord voelde.
    Dat kost geen extra minuten. Van dit soort momenten zijn er heel veel gedurende een etmaal.
    Die echte contactmomenten deden ook wat met mij. Het ontroerde mij, soms een traan wegpinkend.
    Daarnaast pleit ik natuurlijk voor voldoende uren geestelijke verzorging. En , tegenwoordig als lid van de cliëntenraad, ga ik me daar ook voor inzetten.
    • Dag Bea, dank voor je reactie. Laten we ons gezamenlijk blijven inzetten voor de menselijkheid in de zorg. Zoals je heel mooi beschrijft geeft dat iedereen voldoening: de mensen die zorg nodig hebben, hun naasten en de zorgverleners. Steeds meer verpleeghuizen doen mee aan 'radicale vernieuwing verpleeghuiszorg'. Daar zien we hoe mensen opbloeien als ze weer mens mogen zijn en hun hart mogen laten spreken.

  • Marijke Wulp (Agora) zei:

    Goede blog Martijn. Je legt de vinger precies op de plek die ook uit de door Agora gehouden inventarisatie over geestelijke begeleiding thuis komt. Gemeenten framen zingeving en coping het liefst als ´weer actief deel gaan nemen aan de maatschappij, leren omgaan met je beperking, er weer zin in krijgen´. Dat past qua aanbod niet bij de behoefte die veel ouderen en mensen die in de palliatieve fase verkeren hebben. Zij hebben, zoals jij ook stelt, veel meer behoefte aan aandacht voor wat hen bezig houdt, waar ze mee worstelen. In een binnenkort door Agora uit te geven boekje zijn de geïnventariseerde knelpunten en aanbevelingen op diverse niveaus overzichtelijk bij elkaar gezet. Dit boekje kan aangrijpingspunt zijn voor diverse verdere acties, o.a. richting politiek. Verdere doordenking, ook vanuit het expertisenetwerk Levensvragen en ouderen vind ik een goede suggestie.

Deze reactie is verwijderd

Bijdragen?

Op de blog & vlog-pagina staan allerlei blogs en vlogs van mensen die betrokken zijn bij LOC. Van mensen uit de kern van het netwerk tot mensen die LOC en haar visie een warm hart toedragen. Iedereen kan bijdragen. Daarom komt niet alles wat er geplaatst wordt, per se overeen met wat LOC vanuit haar visie vindt.

Een blog of vlog plaatsen

Heb je een profiel op dit sociale platform en je bent ingelogd, dan kun je via de knop hieronder meteen zelf een blog of vlog plaatsen. Over hoe je een profiel kunt maken en andere voordelen daarvan lees je hier meer

Wil je wel een blog/vlog plaatsen maar geen profiel maken? Andere vragen? Dan kun je contact opnemen met webmaster@loc.nl of 030 284 3200. Vast bedankt!

Blogs en vlogs die hier geplaatst worden verschijnen hier, op de startpagina en mogelijk ook in de nieuwsbrief.

  Plaats een blog of vlog

De reactiemodule haalt reacties op...

LOC Zeggenschap in zorg - Hof van Transwijk 2, 3526 XB Utrecht - 030 284 3200 - vraagbaak@loc.nl

Veel gestelde vragen | Vraagbaak & feedback

Meer over LOC, lid worden & meedoen