Blogs & vlogs

De ziekte van meten is weten

Er is een grote druk om van alles te meten in de zorg. Dat is gebaseerd op de aanname dat de zorg verbetert door cijfers en benchmarks. Met indicatoren brengen we in beeld hoe zorgorganisaties presteren. Daarmee kunnen we doelmatigere en betere zorg inkopen. Mensen die zorg nodig hebben kunnen net als bij de aanschaf van een fiets drie zorgorganisaties met elkaar vergelijken en zo kiezen. Zorgorganisaties verantwoorden zich op basis van de indicatoren. En zij kunnen intern werken aan verbetering van de zorg.

Bedoeling van zorg

Theoretisch klinkt dat allemaal prachtig, maar klopt het ook met de praktijk? Ik vrees dat we hiermee op een verkeerd spoor zitten. De situatie in de verpleeghuiszorg maakt dat duidelijk. In de verpleeghuiszorg is ruim 2 miljard euro extra beschikbaar voor verbetering van de zorg. Dit extra geld zou er toe moeten leiden dat bewoners door de zorg kunnen leven zoals zij wensen. Dat naasten zich gezien en gehoord voelen. En dat medewerkers in de zorg in staat zijn hun werk zo goed mogelijk te doen. Het zou dan ook logisch zijn dat we toetsen of bewoners, naasten en medewerkers dat in de praktijk persoonlijk zo ervaren. Afzonderlijk maar ook in relatie tot elkaar.

Wat niet werkt

We weten dat ieder mens anders is en dat lokale situaties van elkaar verschillen. We weten ook dat een standaardvragenlijst niet de informatie oplevert wat mensen echt belangrijk vinden. Daarom hebben we de CQ-index afgeschaft. We weten dat 90% van de mensen niet via internet kiest, maar via onder andere de huisarts of op basis van de ervaringen van bekenden. We weten dat we met een traditionele benchmark geen zicht hebben op wat er werkelijk gebeurt in de zorg. En er liggen ook harde onderzoeken dat een standaardpersoneelsnorm niet leidt tot betere zorg.

Hoe dan wel

Genoeg redenen dus om het bij de verdeling van de 2,1 miljard euro anders te doen. Zodat de zorg echt aansluit bij de behoeften van mensen. Het anders doen begint al bij de vraag hoe we bepalen waar het extra geld heen moet. Dat kan alleen maar maatwerk zijn: bewoners, naasten en medewerkers per locatie bepalen wat zij belangrijk vinden. En op basis daarvan maakt de zorgorganisatie afspraken met het zorgkantoor hoe iedere locatie het extra geld inzet. Dat zal in veel gevallen voor extra verzorgend personeel zijn, maar ook misschien voor een geestelijk verzorger of een eigen keuken. Om te kijken wat dat oplevert vragen we bewoners, naasten en medewerkers hun verhaal te vertellen. Zij geven daarbij aan wat zij belangrijk vinden. In plaats van een landelijke standaardvragenlijst met voorgestructureerde vragen. De locatie bundelt de ervaringen en maakt deze na goedkeuring van de betrokkenen openbaar. Dat hoeft en kan niet vergelijkbaar zijn. Het verzamelen van ervaringen gebeurt continu. Daarmee maken we zichtbaar wat de maatschappelijke meerwaarde van de zorg is.

Een dood spoor

Hele grote zorgen heb ik daarom over de politieke discussie rond de besteding van de 2,1 miljard. Er is een grote roep om de besteding daarvan op traditionele manier te verantwoorden. Namelijk: met standaard vragenlijsten, keuzesites en benchmarks op basis van indicatoren en normen. Precies alles waar we van gezien hebben dat het tot niets leidt. Als we niet oppassen maakt de controledrift rond de 2,1 miljard euro de zorg straks bureaucratischer en technocratische in plaats van menselijker.

Samen veranderen

Dat mogen we niet laten gebeuren. Mijn pleidooi is geen vrijbrief voor zorgaanbieders om zich niet te verantwoorden of maar wat te doen. Er zijn plekken waar het echt slecht gaat in de zorg. Waar het meer over macht gaat dan over menselijkheid. Maar juist daarom is het noodzakelijk dat we kunnen zien wat de maatschappelijke meerwaarde is. Laten we met elkaar zorgen dat het extra geld ook daadwerkelijk tot iets moois leidt. Ik roep de politiek op om samen met betrokkenen in de zorg daar het gesprek over aan te gaan. Want laten we alsjeblieft voorkomen dat de 2,1 miljard straks op papier tot betere zorg heeft geleid. Maar de mensen in de praktijk er weinig van merken. Vanuit LOC willen we ons samen met de aangesloten cliëntenraden, maar ook in verbinding met onder andere medewerkers, bestuurders en beleidsmakers inzetten voor een menselijke zorg. En zoeken naar manieren om dat te realiseren en zichtbaar te maken.  Doe je mee?

 

Mail mij als mensen reageren –

Marthijn Laterveer werkt bij LOC en coördineert daar alle inhoudelijke activiteiten die LOC als netwerk onderneemt. Hij kent de Haagse politiek goed, is heel ervaren in het vinden en benutten van allerlei samenwerkingen die maken dat LOC maximaal invloed kan uitoefenen op beleid over wonen, zorg en welzijn.

Wil je een reactie geven? Als je een profiel hebt op LOC zeggenschap in zorg en je bent ingelogd kan dat hieronder. Heb je dat niet dan kun je op de meeste pagina's ook rechts op de pagina reageren of hieronder. Of maak een profiel via de nu volgende link. Dank!

Doe mee op LOC zeggenschap in zorg

Bijdragen?

Op de blog & vlog-pagina staan allerlei blogs en vlogs van mensen die betrokken zijn bij LOC. Van mensen uit de kern van het netwerk tot mensen die LOC en haar visie een warm hart toedragen. Iedereen kan bijdragen. Daarom komt niet alles wat er geplaatst wordt, per se overeen met wat LOC vanuit haar visie vindt.

Een blog of vlog plaatsen

Heb je een profiel op dit sociale platform en je bent ingelogd, dan kun je via de knop hieronder meteen zelf een blog of vlog plaatsen. Over hoe je een profiel kunt maken en andere voordelen daarvan lees je hier meer

Wil je wel een blog/vlog plaatsen maar geen profiel maken? Andere vragen? Dan kun je contact opnemen met webmaster@loc.nl of 030 284 3200. Vast bedankt!

Blogs en vlogs die hier geplaatst worden verschijnen hier, op de startpagina en mogelijk ook in de nieuwsbrief.

  Plaats een blog of vlog

De reactiemodule haalt reacties op...

LOC Zeggenschap in zorg - Hof van Transwijk 2, 3526 XB Utrecht - 030 284 3200 - vraagbaak@loc.nl

Veel gestelde vragen | Vraagbaak & feedback

Meer over LOC, lid worden & meedoen