Sylvia Mac Gillavry's Posts (6)

De klager...

Wat klinkt dat negatief...
Een klager is gewoon een mens die opkomt voor zijn of haar recht, iemand die gehoord wil worden.
Is dat erg? Is dat onwenselijk?

Of is het eigenlijk leerzaam?

Ik ben zo iemand... Ja ik klaag. Maar niet altijd. Naarmate ik ouder word kom ik erachter wanneer ik klaag.

Ik klaag met name wanneer ik mij ongehoord voel. Niet eens altijd met het doel een oplossing te krijgen.

Soms klaag ik uit principe, soms om voor anderen betere kansen te creëren.

Ik zou wensen dat ik mezelf kon klonen. Dan hoefde ik niet in mijn eentje zoveel energie te verspillen aan klagen. Dan hoefde ik mij vooral niet zo alleen te voelen.

Ik vind mezelf geen lastpak. Ik ben wel lastig uiteraard. Op veel fronten ben ik niet gemakkelijk maar op het moment dat ik klaag dan heb ik vanuit mijn tenen de motivatie om dingen te veranderen.

Ik heb bij mezelf gezien dat ik dingen aankaart op het moment dat ik mij niet gehoord voel.

Je niet gehoord voelen is niet hetzelfde als niet gehoord worden. Ik besef me dat mensen, op hun manier, hun best doen om mij te horen. Misschien maakt dat het ook zo lastig. Een gevoel is lastig om hard te maken.

Zo heb ik ervaring met zorg. En dan met name aan gebrek daaraan. Gebrek aan toegang, gebrek aan maatwerk, transparantie en vooral gebrek aan gezien worden.

Ik voel mij, als mens, vaak onbelangrijk. Niet de moeite waard om geld aan uit te geven. Zo vaak uitleggen hoe investeren geld kan besparen.
Maar is dat terecht? Ik weet het niet... Ik vind het eigenlijk krom. Het moet niet draaien om geld besparen. Zorg moet er zijn voor mensen die het nodig hebben. Zorg bieden op het moment dat er zoveel tegenzit. Om te voorkomen dat je ten onder gaat.

Ik vind dat veel belangrijker dan geld. Het mag wel om geld draaien... Natuurlijk! Tijd is geld, als kind begreep ik die uitdrukking niet. Tijd is toch gratis? Ik had er voldoende van. 24 uur per dag... Elke dag weer. En als volwassene vind ik nog steeds niet dat tijd geld waard is. Ik geef mijn tijd, elke dag, gratis. Daar waar het nodig is... Daar waar ik ervoor kies om mijn tijd te investeren. Gemakkelijk wanneer je afgekeurd bent? Nee hoor dat is niet gemakkelijk. Ook ik moet balans zoeken en keuzes maken. Tijd kan je maar 1 keer uitgeven, net als geld.

Dus het laten draaien om geld... Prima!
Maar zorg er dan alsjeblieft voor dat ik dat niet merk.
Zorg ervoor dat ik merk dat jij jouw tijd investeert in mij. En dan hoeft het allemaal echt niet goed te gaan. Maar ik voel mij belangrijk genoeg.

Lees meer...

18 januari... Code rood ga ik dapper de weg op van Leeuwarden naar den Bosch. Weinig wind hier maar in de polder... Pfff het regent vrachtwagens.

Toch maar even bellen want op de radio hoorde ik dat in den Bosch de mensen over straat waaiden. Besloten nog maar een stukje door te rijden. Meeste vrachtwagens staan inmiddels op de vluchtstrook of liggen in de berm.

De windstoten worden sterker maar ik ben er ook bijna. Kwartiertje nog en dus precies op tijd.

Maar die laatste kilometers tot aan den Bosch bleken nog meer vertraging op te leveren dan omvallende vrachtwagens.

Dus alsnog, in stijl, te laat!
Had al even gebeld om te laten weten dat ik het niet ging redden. En dat bleek voor veel studenten ook zo te zijn. En dat de studenten die wel aanwezig waren misschien beter ergens anders aan konden haken. Bleek tegelijkertijd een workshop taboe doorbreken rondom huiselijk geweld waar ze heen konden. Mooi want daar kan ik wel bij aansluiten.

Drie kwartier te laat kwam ik aan... Snel naar de wc en op naar de andere workshop. Maar nee, de dame die mij op had gehaald zei... De studenten waren duidelijk. Jij bent van zover gekomen en bent onderweg. Zij wachten op jou, ze hebben zich opgegeven voor jouw workshop dus die willen ze volgen.

Geen druk verder.

Aangekomen bij het lokaal bleken er inderdaad nog 4 studenten te zitten. Eentje werd net gebeld door haar vader en werd opgehaald. Met de overige 3 ben ik naar een soort hippie kantine gegaan. Knus en informeel aan een tafeltje.
We hadden nog maar 3 kwartier over en zijn vlot aan de slag gegaan. Maar in 3 kwartier vertellen over bijna veertig jaar aan ervaring en bijbehorende tips en meer... Lastig.

Maar het ging als vanzelf. Ik heb eerst zelf maar eens een vraag gesteld om te zien wat voor vlees ik in de kuip had.
Waarom heb jij juist voor deze opleiding gekozen? Wat maakt dat jij graag hulpverlener wilt worden?

Ik kreeg mooie antwoorden die mij het gevoel gaven dat deze dames om de juiste redenen deze opleiding hadden gekozen. En ook al waren het wat betreft leeftijd, stijl en achtergrond 3 heel verschillende dames denk ik dat ze alle 3 een goede kans maken om goede hulpverleners te worden. Waarom?
Nou omdat ze mij op mijn gemak stelden, omdat ze open waren over hun eigen ervaring met zorg, omdat ze luisterden en alle 3 zichzelf bleven. Als je die basis al hebt dan ben je halverwege de storm en kan je wat mij betreft doorrijden.

Ook hun zelfkennis over eigen krachten en uitdagingen. Niet iedereen had die opdracht ( in dezelfde vorm) op school gehad maar allen konden zichzelf objectief bekijken.

Voor mij is dat waardevol want dat geeft mij hoop dat ze mijn tip ter harte nemen. Namelijk, jezelf zijn op je werk. Ervoor zorgen dat je meedenkt met de cliënt en niet denkt voor de cliënt door het geven van goedbedoelde adviezen en tips.

Ook dat je, wanneer je merkt dat er geen klik is tussen jou en de cliënt of vermoed dat de cliënt zich niet op zijn gemak voelt bij je, ervoor zorgt dat je het bespreekbaar maakt. Het ongemakkelijk gevoel dat een cliënt kan hebben jou misschien te kwetsen haal je bij de cliënt weg. Zoals de aanwezige docent ook zei... Je kan ook kennismaken en allebei een nachtje erover slapen.
En inderdaad waarom niet? Is een klik binnen hulpverlening niet bijna even belangrijk als bij een relatie?

Ik heb een heleboel verteld over mijn leven in de jeugdzorg en over de worstelingen als moeder met kinderen in de jeugdhulpverlening. Het feit dat je doordat je geen " normale jeugd" in een gezin gehad hebt soms helemaal niet weet hoe je dingen aan moet pakken. Dat je veel leert wanneer je op straat en in de opvang en ggz leeft maar niet over het "gewone" leven.

Één van de studenten koppelde aan het eind nog terug dat ze zo onder de indruk was dat ik zo open over alles vertelde. Dat ze eigenlijk een beetje gênant vond hoeveel of hoe snel zij en anderen klaagden terwijl dat in vergelijking toch wel meeviel.
Ik heb haar uitgelegd dat het wegen van elkaar ervaringen niet handig is. Pijn en verdriet kan je niet vergelijken. Dat is haast niet meetbaar. En er mag ruimte zijn voor alle soorten pijn. Elke persoon heeft een andere pijngrens en dat geldt ook voor de emotionele pijngrens.

Toch heeft zij mij hiermee aan het denken gezet. Want wat maakt nou dat ik, figuurlijk, in mijn blote kont ga staan? Wat maakt dat ik mij kwetsbaar op wil stellen?

Dat is verandering. Ik wil zo graag mensen inspireren om anders te denken en anders te doen. Het menselijke in de zorg voorop hebben. En niet altijd geld en tijd en dichte deuren die de boventoon voeren.
Mensen die gelukkig zijn met hun werk en trots naar huis gaan omdat ze een verschil hebben gemaakt of die ingang hebben weten te vinden. Dat zijn mensen die het in zich hebben anderen te helpen.

Dat deze mensen later in een gezin komen, terugdenken aan onze drie kwartier en denken... Dit ga ik zo aanpakken! Dat deze ervaring maakt dat ze vaker met ervaringsdeskundige mensen in gesprek gaan en blijven leren en ontwikkelen.

Dus ik hoop dat mensen open leren zijn over hun kwetsbaarheden en hun levenservaring willen delen. Hoe meer dat gedaan wordt hoe meer we taboe kunnen doorbreken. 

Lees meer...

Privacy en het gebrek daaraan...

Heb je recht op privacy in de jeugdhulpverlening?

Het lijkt er in de praktijk op dat er geen recht is op privacy. Gegevens worden gedeeld met jong en oud met hulpverleners en gezinsleden met ex - partners en wie nog meer?
Geen navraag over of informatie geschikt is om te delen met jongeren.
Geen filtering behalve wanneer je daar specifiek om vraagt. En zelfs dan... Is het afhankelijk van de welwillendheid van de werker.
Maar is alles delen altijd verstandig? Is het soms niet beter om dingen gescheiden te houden.
En hoe gaat het bij mensen die er niet aan denken aan te geven dat sommige dingen privé zijn? Wat ontvangen jongeren wanneer ouders niet opmerken dat een volledig dossier in afschrift verzonden gaat worden aan een jongere? Welk effect heeft dit op de ontwikkeling van een jongere.

Ook wanneer je bezwaar maakt tegen een indicatie vanuit de gemeente is privacy geen vanzelfsprekendheid.
Gek genoeg verschuilt men zich achter wetten en beleid bij het versturen van volledige aanvraag dossiers aan jongeren vanaf twaalf.
Want... Bij de hoorzitting dient elke deelnemer volledig op de hoogte te zijn van de achterliggende informatie. Dat er, in het kader van 1 gezin 1 plan, gewerkt wordt met stukken waarin alles van alle gezinsleden in één dossier staat daar denkt niemand over na blijkbaar. Want wetten en beleid schrijven dit voor?
Met andere woorden... Filteren is teveel gedoe, gevolgen voor de ontwikkeling van een kind zijn minder belangrijk.
Geef kinderen gewoon diagnoses van alle gezinsleden op papier... Wat maakt dat uit? Gek genoeg staat er ook in de wet dat er altijd een afweging gemaakt moet worden of het delen van informatie niet schadelijk is voor de ontwikkeling van een kind. En hopelijk staat er ook in dat informatie niet schadelijk moet zijn voor de relatie tussen ouder en kind. Hoe kan het zijn dat een gemeente daar gewoon aan voorbij kan gaan. In een land waar privacy regelgeving vaak deuren dichtgooit waar ze eigenlijk open hadden moeten staan... Vind ik het vreemd dat privacy niet leidend is bij veiligheid onderzoeken en jeugdhulp aanvragen bij de gemeente.

Gelukkig bestaan er organisaties als de ombudsman en de Kinderombudsman en is er een vertrouwenspersoon gekoppeld aan organisaties als veilig thuis.
Dankbaar maak ik daar gebruik van in de hoop dat er in de toekomst beter gepast wordt op de privacy binnen gezinnen.
En dat men zorgvuldig afweegt welke informatie er gedeeld word met jongeren.

Lees meer...

Afhankelijkheid is funest voor mijn mening.

Wat is dat toch? Altijd vooraan staan met je mening... Praten voor volle zalen of met hooggeplaatste mensen. Geen enkel probleem.
Eigen ervaring inzetten daar waar nodig. Ervaring door anderen meegegeven delen daar waar het verschil maakt.
Maar hoe kan het dat zelfs de sterkste mensen hun mond dichthouden op het moment dat ze ergens nog middenin zitten?
Welk groot gevaar schuilt er in het geven van jouw mening en jouw visie. Het valt mij op dat daar waar het spannend is... Er iets vanaf hangt ik me gewoon koest houd.
En anderen doen dat ook. Waar ik ook kom in het land... Hetzelfde verhaal. In de jeugdhulpverlening, het ziekenhuis, de maatschappelijke opvang, ggz, verslavingszorg, vrouwenopvang. Mensen zeggen minder op het moment dat ze afhankelijk zijn of zich afhankelijk voelen. Afhankelijkheid is een slot op je mond. De streep door jouw mening, het is een plek waar niemand echt wil zitten. Terwijl we leven in een participatiemaatschappij ( ten gevolge van de bezuinigingen) waar mensen geacht worden zo lang mogelijk zelfstandig en zelfredzaam te zijn. Waar zorg het liefst zo goedkoop mogelijk moet zijn.

Dat staat voor mij haaks op dat gevoel van klein zijn en beter je mond kunnen houden. Als ik mij klein voel en mijn mond houd dan participeer ik niet. Zelfs niet in mijn eigen leven. Dat is niet wat ik wil, dat is niet wat de maatschappij van mij verwacht. En toch... Is dat het effect van het ingebouwde zwaard van Damocles. Dus ik beraad mij op de manier waarop ik de dingen in mijn leven, in mijn regio, met de juiste mensen ga bespreken. Want het is prachtig om de kans te krijgen het land in te gaan om daar mensen met jouw verhaal de ogen te openen en om samen in gesprek te gaan over wat goed gaat en wat beter kan. Maar het zou ultiem zijn als ik mezelf de kans gun om mijn eigen verhaal te verbeteren.

En uit die schaduw van angst te stappen.

Lees meer...
-werken met save teams -nazorg 1. Het verloop binnen sociale wijkteams. 2. Het geven van volledige en begrijpelijke informatie aan gezinnen. 3. Welke manier van aanpakken verbetert de samenwerking. Hoe zit dit in jouw regio?
Lees meer...

De strijd en onmacht bij een onderzoek

Hoewel veiligheid voor de kinderen voorop staat is het ondergaan van een onderzoek naar veiligheid waarschijnlijk één van de meest onveilige situaties die je in een gezin kunt meemaken.

 

Dat is heel dubbel.

 

Wanneer een club als veilig thuis mensen uit jouw gezin en hulpverlening omgeving gaat ondervragen dan kom je in een emotionele achtbaan terecht.

 

Wanneer je goed weet wat je wel en niet wilt... Weinig vertrouwen hebt door jouw complexe posttraumatische stress stoornis lijkt alles al snel als onwelwillend en onveilig.

 

Je bent je daar van bewust... Je leest de informatie die gegeven is en je weet... Hoe moeilijk ook... Je moet je mond houden.

 

Op het moment dat je dingen gaat tegenspreken dan bevestig je bijna alle informatie. Maar hoe zwaar is het om kritiek op jou, jouw moederschap, jouw relatie, jouw normen en waarden op papier te zien staan?

 

Verzameld door iemand die jou niet kent. De focus op een donkere periode in je leven. Waar je zo hard om hulp hebt gevraagd en gebedeld... Maar gewoon in de steek gelaten bent door de gevolgen van bezuinigingen in de jeugdzorg en alles daaromheen.

 

En ondertussen moet je wel doorgaan, een gezin draait door! Of je nu ziek bent of verdrietig of volledig lamgelegd door de heftige situatie waarin je zit.

 

Je doet je best de kinderen gerust te stellen. Wat er ook gevraagd wordt... Altijd eerlijk antwoord geven vanuit jouw gevoel. Niet nadenken over anderen. Maak het niet groter maar maak het ook niet kleiner.

 

En dan laat je het los.

Dan wacht je af...

Weken

Maanden

want, heel ingewikkeld deze zaak.

 

En wat eruit komt?

Je stort in... Niet goed genoeg?

Niet sterk genoeg?

Niet in staat om met boosheid om te gaan van pubers

 

Ja, daar vroeg ik hulp bij.

Staat er een hulpaanbod in het rapport? Nee natuurlijk niet.

Gewoon afschaffen die vrouw.

 

En dan, als je op het einde zit van wat je aan kunt. Dan gooit je zoon alles om. Maakt keuzes die het hele rapport teniet doen.

 

En alles is weer bij het oude. Iedereen woont weer waar hij hoort.

 

Maar hoeveel is er stuk gegaan. Hoeveel trauma is er bovenop gekomen?

 

Is er aandacht geweest voor hoe heftig dit is voor een gezin?

 

Is er nazorg?

 

Nee... Die bouwstenen die er echt toe doen ontbreken.

 

Laten we met z'n allen jeugdzorg menselijker maken.

 

Laten we zorgen dat onderzoeken zo min mogelijk schade berokkenen. En laten we vooral zorgen dat ouders en kinderen samen blijven.

 

Als dat niet veilig was en onverantwoord, dan waren we alsnog gescheiden.

 

Dus waarom zo'n destructief rapport waarin geen letter geschreven staat over moeder en kind herenigen. Als eigenlijk blijkt dat het zo erg niet is?

 

Waanzin!

 

Lees meer...
LOC Zeggenschap in zorg - Hof van Transwijk 2, 3526 XB Utrecht - (030) 284 32 00 - vraagbaak@loc.nl

Veel gestelde vragen | Vraagbaak & feedback

Meer over LOC, lid worden & meedoen