Hoe ben je in de medezeggenschap terechtgekomen?

“Toen ik als geestelijkverzorger stage liep, werd ik door een van de directeuren gevraagd om met de komst van de nieuwe Wmcz (1996) een pilot te draaien om te kijken hoe we daar samen met cliënten vorm aan konden geven. Dat ben ik gaan doen met cliënten van woonlocaties en dagbesteding bij een latere fusiepartner van Gemiva. En die taak breidde zich steeds meer uit. Na elf jaar daarnaast ook als geestelijk verzorger te hebben gewerkt, heb ik 100 procent voor de medezeggenschap gekozen.”

Wat doe je als functionaris medezeggenschap?

“Ik stuur het team ondersteuners aan, ontwikkel beleid, heb een nieuwe visie op medezeggenschap neergezet en geef scholing aan zowel de ondersteuners, verwanten in de verwantenraden als locatiemanagers.”

Hoe pak je het aan?

“De afgelopen paar jaar hebben we stevig beleid plus een visie neergezet. Ook heb ik een verplichte e-learning gemaakt voor de regio- en locatiemanagers, omdat de kennis over de Wmcz tekortschoot. Daarnaast heb ik een keer per maand overleg en intervisie met de ondersteuners. Zij moeten ook de leergang volgen bij LOC, voordat ze goed aan de slag kunnen. De verwanten in de verwantenraden geef ik online scholing. Zo probeer ik alle partijen te bereiken.”

Zie je verbetering van de invloed van cliënten?

“Cliënten hebben écht een stem gekregen. Doordat elke raad een verplichte onafhankelijk ondersteuner heeft, is de medezeggenschap veel volwassener geworden. Locatiemanagers vragen vaker advies. Cliënten hebben veel meer te zeggen nu; beslissingen worden niet meer over hun hoofden heen genomen. Dat is soms wennen voor medewerkers, persoonlijk begeleiders en verwanten. Ook kan het botsen tussen cliënten raad en verwantenraad.”

Wat bedoel je?

“Cliëntenraden zijn vaak veel pragmatischer terwijl verwantenraden soms huiverig zijn voor ontwikkelingen. Dat snap ik, maar het draait wél om de medezeggenschap van cliënten. In het verleden werd te makkelijk gedacht dat cliënten geen beslissingen kunnen nemen. Daarom staat in onze visie dat cliënten en verwanten altijd apart vergaderen. Ook is nu een centrale cliëntenkamer van uitsluitend cliënten in oprichting. Eind dit jaar hebben we een centrale medezeggenschapsraad die bestaat uit een cliëntenkamer en een verwantenkamer - met een onafhankelijk voorzitter, die het belang van cliënten vooropstelt. De cliënt is leidend, staat in onze visie.”

Lukt dat altijd?

“We hebben een heel diverse doelgroep. Mensen met een licht verstandelijke beperking, niet-aangeboren hersenletsel, een lichamelijke beperking of ernstige meervoudige beperking en mensen die gewoon in de wijk wonen. Niet iedereen kan aangeven wat hij of zij wil. Maar ze zijn wél de achterban, dus je moet gewoon ophalen wat voor hen belangrijk is. We hebben het over de zorg die aan cliënten wordt geleverd, daar zijn zij deskundig in - dát is medezeggenschap. Zij kunnen prima meepraten. Het is aan ons om materie begrijpelijk te maken. Het cliëntperspectief moet altijd centraal staan. Niet het verwantenperspectief.”

Bespreken jullie dit soort dingen in het LOC-netwerk?

“Zeker. Het is heel inspirerend om tijdens die bijeenkomsten bij anderen in de keuken te kijken, te horen hoe collega’s het doen. Als functionaris medezeggenschap werk je vaak op je eigen eilandje. Het is goed om elkaar scherp te houden."